Ek benader my werk as ’n ondersoek na intersubjektiwiteit - ’n erkenning van die onderlinge verbondenheid en die gedeelde subjektiewe bestaan van alle lewe - en as ’n herleer van ’n verwantskapsgerigte ekologie wat die verhoudingsbande tussen mense en tussen die menslike en nie-menslike wêrelde eer. Terwyl ek ’n naïewe en simplistiese vergoddeliking van die natuur vermy, werk ek met die uitgangspunt dat plekke en lewende entiteite gevoel en geheue beliggaam, en voer ek ’n plek-antwoordende dialoog met die natuurlike wêreld wat die werk met 'n gevoel van plek en geskiedenis besiel.

In my praktyk put ek inspirasie uit die Japannese begrippe kintsugi - die herstel van gebreekte keramiek met lak en goud, waar die krake as iets mooi gevier word - en wabi-sabi - die stille skoonheid van onvolmaaktheid en verganklikheid. Skilderye word geskep met handverfynde plekspesifieke boom- en aardspigmente van die Kaap. Intuïtiewe merktekens en herhalende gebare ontwikkel tot ’n kontemplatiewe praktyk wat ontvou as ’n verweerde en robuuste minimalisme, laag-vir-laag opgebou en telkens herskep. Die oppervlaktes - in sommige werke patina-agtig - openbaar soveel as wat hulle verbloem, terwyl elke laag die pigmente omvorm tot ’n onvolmaakte geheel. Sodoende word die kunsproses nie net ’n daad van getuie wees nie, maar ook ’n wyse om deel te neem aan die vorming van ‘n plekspesifieke resonansie.

My belangstelling lê by die voortdurende ontwikkeling van ’n meditatiewe visuele taal wat die stille ontmoeting van subjektiwiteite dokumenteer - tussen mense, tussen mens en nie-mens, en tussen kunstenaar en onderwerp. Hierdie gesprek laat ’n sin van behoort binne ’n responsiewe lewensweb deurskemer en kweek ’n blywende verlange om ‘n weergalming van ’n groter oergeheue op te roep.